POCZĄTKI OSADY

Wieś Czarna położona jest na Płaskowyżu Tarnowskim. Wzdłuż potoku niemal równolegle do obecnej linii kolejowej Kraków – Przemyśl. Nazwę swą zawdzięcza rzece przepływającej przez wieś, noszącą nazwę „Czarny Potok” i od licznych drwali trudniących się wypalaniem węgla drzewnego, którzy zostawiali po sobie czarne spaleniska.

Tereny Czarnej to skraj Puszczy Sandomierskiej. Osada Czarna powstała we wczesnym średniowieczu na „surowym korzeniu”, a więc po wykarczowanym  lesie. Głównym zajęciem mieszkańców było rolnictwo. Przełomowym momentem dla wsi było wybudowanie w połowie XIX wieku linii kolejowej łączącej Lwów z Krakowem. Przez długie lata nie było tu ani szkoły ani kościoła, a obowiązki duszpasterskie sprawowali kapłani z parafii Zasów. 

POCZĄTKI PARAFII

Po roku 1846 okolice Parafii dotknęła klęska głodu, choroby zakaźne, a wśród nich cholera. Według zachowanych zapisów z 1848 roku w Róży zmarło 16 osób, w Starej Jastrząbce setki i 1/3 mieszkańców Jaźwin”. Świadkowie tamtych wydarzeń relacjonują: „Po wsiach wszystko wyglądało ponuro i zgrozą przejęte. Strach jakiś opanował nasz lud, oprócz tego nie do opisania nędza, głód, jakaś zaraza. Aż strach nas przejmował i żal ściskał serca, gdy wszędzie na gościnach, po rowach, po polach, pod plotami i chałupami widzieliśmy trupów to konających z niedostatku, głodu i nędzy”. Klęska cholery, która dotknęła prawie wszystkich mieszkańców, pojawiła się w tych okolicach jeszcze w 1873 roku. Zmarłych nie chowano na cmentarzu w Zasowie (aby ograniczyć możliwość zakażeń), ale na tzw. cmentarzach cholerycznych. Jeszcze po ostatniej wojnie istniały resztki takiego cmentarza, na rozstaju dróg polnych pomiędzy Różą i Jaźwinami”. Dziś ten cmentarz istnieje jedynie w pamięci najstarszych Parafian. Każdej niedzieli w wypominkach Parafialnych pojawia się intencja dusz spoczywających na cmentarzu cholerycznym w Jaźwinach.

Pierwszym duszpasterzem w Czarnej był Ks. Jan SŁOWIK wikariusz z Zasowa (1901 - 1904). W 1901 roku w miejscu starego młyna, który zakupiono od Żyda ze składek wiernych rozpoczęto budowę własnego Kościoła staraniem Parafian i właśnie wspomnianego Ks. Jana SŁOWIKA. Rozbudowano stary młyn dobudowując do niego zgrabne prezbiterium i podniesiono dach. Wzorem tej rozbudowy był kościół w Zasowie, do której to Parafii należała wtedy wieś Czarna. Po ks. SŁOWIKU obowiązki duszpasterskie przejął Ks. Jan MIKA (1907 - 1914) kolejny wikariusz Zasowa. W latach 1914 - 1945 wikariuszem eksponowanym w Czarnej był Ks. Michał GROTOWSKI ur. W 1881 r. w Bochni. Wikariusz eksponowany to historyczne i kościelne określenie dla samodzielnego kapłana (często nazywanego rektorem), który rezydował i prowadził duszpasterstwo w wydzielonej, oddalonej części rozległej parafii lub w nowo tworzonym ośrodku duszpasterskim, podlegając formalnie proboszczowi parafii macierzystej. W naszym przypadku to parafia Zasów. Po podniesieniu Czarnej do rangi Parafii (1925) - to właśnie on był pierwszym oficjalnym Proboszczem. Organizował życie parafialne i wybudował drewnianą plebanię. Zmarł w roku 1957 - pochowanyjest  w Zbylitowskiej Górze.

KOLEJ GALICYJSKA

Kolej galicyjska im. Karola Ludwika która przebiegała przez wieś Czarna okazała się prawdziwym oknem na świat dla parafian, kupców i rolników. "Kolej Galicyjska"  (bo tak ją początkowa nazywano) (niem. k.k.priv. Galizische Carl Ludwig-Bahn, CLB) – była wybudowana w latach 1856–1861 pod zarządem Leona Sapiehy (koncesja na budowę kolei została ostatecznie przyznana przez Franciszka Józefa 7 kwietnia 1858). Rozbudowywało ją do 1892 roku C.K. Uprzywilejowane Towarzystwo Akcyjne Galicyjskiej Kolei Karola Ludwika (stąd nazwa). Linia przebiegała z zachodu na wschód po zewnętrznym północnym łuku Karpat. Wartość kapitału zakładowego w 1862 wynosiła 73,7 mln koron. 30 lat później, w 1891 wartość kapitału oszacowano na 186 mln koron.

Ciekawą informację odnajdujemy w książce prof. Andrzeja Chwalby "Historia Polski" wydanej w 2001 roku.

Duże znaczenie, również dla Czarnej i całej okolicy, miało uruchomienie połączenia kolejowego z Tarnowa do Lwowa i powstanie w Czarnej stacji w 1860 roku. Wspomina Stanisław Piróg: „tory kolejowe, po których pędziła żelaźnica' zaczęły kształtować pewien charakter miejscowości. Było to już małe okno, do którego zaczęto zaglądać, by wybrać się w świat”. Obok stacji zagospodarowali się żydzi, powstał duży "zajazd- karczma" prowadzona przez Żyda Wachtela. Tu koncentrował się skup cieląt i wysyłka do Wiednia; kupcy - 'kuloni' również z Czarnej wysyłali żywe wieprzaki do Wiednia”. Jak zauważa Andrzej Chwalba, „Galicja coraz więcej eksportowała, zwłaszcza bydło, konie, nierogacizne i drób. Wartość eksportu jaj i drobiu w 1900 roku była wyższa od eksportu galicyjskiej ropy. Wyrazem zmian był dwukrotny w latach 1900-1910 wzrost ceny ziemi”.

Zatem dworzec kolejowy w Czarnej mówiąc dzisiejszym językiem był miejscem eksportu do Ówczesnej stolicy Monarchii Austro- Węgierskiej czyli do Wiednia płodów roli, żywności i mięsa (trzody chlewnej). Można tylko domniemywać że takie same transporty były wysyłane z Czarnej do największych miast Monarchii czyli do Lwowa, Budapesztu, Krakowa, Pragi i Triestu. Do wszystkich tych miast można było dojechać wsiadając do pociągu na stacji kolejowej w Czarnej.

Kolej prowadziła po stronie północnej z Krakowa przez Bochnię, Tarnów, Dębicę (1856), Ropczyce, Sędziszów, Rzeszów (1858), Łańcut, Przeworsk (1859), Jarosław, Radymno, Przemyśl (1860), Mościska, Sądową Wisznię i Gródek Jagielloński do Lwowa (1861).

Ze Lwowa połączenia z Krasnem do Brodów (1869). Z Krasnego połączenie w kierunku Złoczowa, Zborowa, Tarnopola do Podwołoczysk (1871). Z Krakowa miała dwa krótkie odgałęzienia, które prowadziły do Wieliczki przez Bieżanów (1857) oraz z Podłęża do Niepołomic (1858). Po stronie południowej linia prowadziła z Krakowa do Cieszyna i dalej na Węgry. W 1884 podłączono do głównej linii odcinek: Tarnów – Stróże – Jasło – Krosno – Sanok – Nowy Zagórz.

Jednym z najpiękniejszych dworców na tej trasie kolejowej był dworzec kolejowy w Czarnej. Przestawiamy fotografię oryginalnych planów i rysunków technicznych tego obiektu, które zostały odszukane we Wiedniu w Austriackim Archiwum Państwowym (Österreichisches Staatsarchiv), które przechowuje spuściznę administracyjną i wojskową dawnej Monarchii Austro-Węgierskiej. Na podstawie pozyskanej dokumentacji został namalowany obraz przedstawiający dworzec w Czarnej:

Wzdłuż torów kolejowych powstawały urocze dworce i przystanki, które są do dziś perełką architektury. Oto kilka przykładów:

W 1904 roku ks. Biskup WAŁĘGA utworzył niezależną od parafii Zasów ekspozyturę, a 10 maja 1925 roku erygował niezależną Parafię. Patronem kościoła (który wtedy jeszcze nie był kościołem parafialnym) został św. Józef. Obraz św. Józefa z tamtych lat służył przez wiele lat jako zasuwany obraz w głównym ołtarzu. Obecnie odnowiony i odpowiednio zabezpieczony wisi na ścianie w nawie głównej nad chrzcielnica.

Zachował się w Parafii pobożny zwyczaj uroczystego odmawiania przez mężczyzn Nowenny przed Uroczystością św. Józefa Oblubieńca NMP - patrona obecnego kościoła.

MISJE ŚWIĘTE, OBRAZ MATKI BOŻEJ I KONSEKRACJA KOŚCIOŁA

Konsekracji Kościoła p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy dokonał ks. Biskup Leon WAŁĘGA – 21 września 1925 roku. Wcześniej przed konsekracją kościoła Ojcowie Redemptoryści przeprowadzili w już w 1904 roku Misje Parafialne nazywane wtedy Misjami ludowymi.

A tak o Misjach w Czarnej i Zasowie pisał do Biskupa tarnowskiego w swoim sprawozdaniu ówczesny proboszcz z Zasowa ks.Józef Krośnieński. (Materiał z Archiwum Diecezjalnego w Tarnowie, parafia Zassów odnaleziony przez Pana Stanisława AUGUSTYNA):

Misje święte prowadzili Ojcowie Redemptoryści opiekunowie cudownego obrazu MBNP. A obecny kandydat na ołtarze Sługa Boży Ojciec Bernard ŁUBIEŃSKI CSsR (1846–1933), pochodzący z pobliskiego Zasowa, wybitny polski redemptorysta, misjonarz ludowy i kaznodzieja, który te misje prowadził przekazał dla nowej Parafii w Czarnej obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Parafia Zasów to Parafia Matka dla naszej wspólnoty Parafialnej. Otrzymaliśmy więc niejako "we wianie" od Parafii Matki cudowny wizerunek.

To była jedna ze stu kopii obrazu, które uroczyście poświecił i pobłogosławił papież Pius IX. Od tego momentu nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy bardzo się rozprzestrzeniło po świecie aż osiągnięcia wymiaru uniwersalnego. Tysiące kopii obrazu zostało wysłanych z rzymskiego Sanktuarium do wielu krajów świata.

Według tradycji, oraz potwierdzonych szczątkowych informacji historycznych sprawdzonych przez ks. Proboszcza por. dr Prałata Marcina KRĘPĘ w archiwum generalnym zakonu Ojców Redemptorystów w Rzymie Papież Pius IX powierzając Ikonę MBNP Redemptorystom w 1866 r.  wyraził pragnienie, aby rozpowszechnili ją oni na całym świecie. Przekazał im wtedy 100 ponumerowanych kopii oryginalnej ikony.

28 kopia Ikony potwierdzona odpowiednim certyfikatem i podpisem generała zakonu Ojca Mathiasa RAUSA trafiła do naszego kościoła. Certyfikat znajduje się na podobraziu i jest zachowany w znakomitym stanie. Zdjęcia wykonane na 100 lecie Parafii, które znajdują się poniżej uświadamiają nam z jaką bezcenną pamiątką mamy do czynienia. Jaki kawał historii i bezcenny diament został nam powierzony.

Prawdziwie Matka Boża Nieustającej Pomocy to miejsce wybrała na swój tron i na swoje miejsce przebywania wśród nas.

Zatem jedna ze 100-tu pierwszych kopii znajduje się w ołtarzu głównym naszego kościoła co potwierdza certyfikat samego generała zakonu Ojców Redemptorystów z Rzymu i co potwierdziły badania historyczne ks. Prałata por. dr  Marcina KRĘPY - Proboszcza Parafii prowadzone w Tuchowie, Krakowie, Bardzie Śląskim, oraz w Rzymie w latach 2022-2025.

Kościół był kilkakrotnie odnawiany (1958, 1969), oraz rozbudowywany przez ks. Stanisława BIERNATA w latach 1977 – 1982, do dziś zachował styl neogotycki. W Kościele znajdują się trzy ołtarze neogotyckie wielkiej urody, oraz chrzcielnica  i ambona wykonane w latach 1910 – 1917 przez stolarza Wojciecha GALUSA z Chotowej.

Nad wejściem do zakrystii zawieszony jest krucyfiks barokowo-ludowy z XVII – XIX wieku pochodzący z kościoła w Zasowie.

ROZBUDOWA KOŚCIOŁA W LATACH 80-TYCH

Na przełomie lat 70/80 w latach 1977-1982 podjęto myśl o rozbudowie kościoła. Prace te realizował ks. Proboszcz Stanisław BIERNAT. Rozbudowano kościół o nowe poszerzone wejście główne. Wydłużono nawę główną, co spowodowało że kościół jest większy i więcej ludzi może się modlić. Dobudowo klatkę schodową na chór muzyczny, kotłownię, wygospodarowano miejsce na kaplicę boczną, oraz na 2 sale katechetyczne, które obecnie służą jako zaplecze magazynowe dla dekoracji.

Podniesiono dach zmieniając jego konstrukcję i rozebrano niestety sygnaturkę, która była zgrabnym zwieńczeniem dachu kościelnego. Bardzo tego szkoda bo taka wieżyczka bardzo by ozdobiła dach kościelny stanowiąc dominantę budynku sakralnego. Wykonano na stropie misterne sklepienie z drewnianymi kasetonami, czego dokonał miejscowy stolarz Pan FILIPOWSKI.

Ta rozbudowa była realizowana w modnym i obowiązującym wtedy duchu modernistycznym z narzuconym przez władze komunistyczne stylu (niestety niezbyt udana bo mało kościelna), ale na całe lata ukształtowała  obecny wygląd świątyni od strony wejścia głównego i torów kolejowych.

Uwieńczeniem tych prac była instalacja mozaiki Matki Bożej Nieustającej Pomocy w tympanonie świątyni w latach 90-tych.

Wielka szkoda że utracono kościelny neogotycki styl z początków kościoła, który znamy jedynie z fotografii:

LATA 2004-2022

W roku 2004 na zasłużoną emeryturę odszedł ksiądz prałat Stanisław BIERNAT długoletni proboszcz Parafii w jego miejsce przyszedł ks. Stanisław JANUSZ, (pochodzący z Ptaszkowej), który wcześniej pracował w parafii Krzeczów koło Bochni, gdzie wybudował i wyposażył nowy kościół, oraz doprowadził do jego konsekracji. Ks. Stanisław rozpoczął wieloletnią serię koniecznych i niezbędnych remontów i poprawek w świątyni. To przede wszystkim wystrój nowego prezbiterium z granitową posadzką, nowym ołtarzem soborowym wykonanym z granitu, oraz nową ambonką. To również nowe siedzenia i stalle w prezbiterium.

Ważnym i trudnym wyzwaniem była renowacja wszystkich ołtarzy, które były opłakanym stanie renowacja ołtarzy zostały powierzone w firmie  konserwatorskiej księdza Mieczysława CZEKAJA z miejscowości Bogusza koło Nowego Sącza, który miał wielkie doświadczenie w odnawianiu cerkwi łemkowskich. Ważnym również wydarzeniem był montaż nowych ławek i dębowych konfesjonałów, a  także remont oświetlenia i nowe żyrandole, oraz kinkiety boczne.

Za czasów ks. Stanisława kościół również został docieplony, przeszedł termomodernizację, wybudowano nowe ogrzewanie kościoła a także wykonano w 2010 roku nowe gustowne witraże, które zaprojektowała pracownia witrażu artystycznego  Marka NIEDOJADŁY z Krakowa. Witraże wykonała znana krakowska firma z Rynku Podgórksiego: Krzysztof PACZKA, Andrzej CWILEWICZ - Pracownia witraży założona w 1932 roku.

Witraże, które są umiejscowione w prezbiterium przedstawiają sceny z życia Pana Jezusa związane tematycznie z Eucharystią: scenę zapowiedzi Ustanowienia Eucharystii wobec Apostołów, oraz scenę , kiedy uczniowie w Emaus rozpoznali Pana przy łamaniu chleba. Fundatorami tych witraży są. Wacław i Barbara TRYBA, oraz Sylwia i Dariusz MRZYGŁÓD.

Witraże przedstawiają  w nawie głównej przedstawiają sceny z Nowego Testamentu związane z życiem Matki Bożej, jako że Matka Boża jest patronką naszej Parafii.  Poszczególne witraże przestawiają sceny:

1. Ucieczka do Egiptu - Fundacje członkowie żywego Różańca z Czarnej

2. Odnalezienie w świątyni - Fundacja Maria i Zbigniew SZYMASZEK z Góry Motycznej

3. Zwiastowanie - Fundacja Anastazja i Andrzej KUTZUBA

4. Nawiedzenie św. Elżbiety - Fundacja Czesław i Janina LADA

5. Boże Narodzenie - Fundacja Agnieszka i Bogdan TRZASKUŚ

6. Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni u stóp starca Symeona -  Fundacja strażaków Ochotniczej Straży Pożarnej z Czarnej

Fundatorami wszystkich witraży są Parafianie mający dobre i hojne serca za co im zawsze na wieki dziękujemy.

W zakrystii są witraże:

1. św. Jana Pawła II - Fundacja Natalia i Andrzej NOWAK

2. św. Jana Marii Vianneya - Fundacja Rodzin CZAJA, OSAK i LICHOTA

Przy wejściu bocznym w tzw. Babińcu:

1. św. Piotr - Fundacja Małgorzata i Artur TRYBA

2. św. Paweł - Fundacja Stanisławy i Romana KNYCH

Wyposażono również zakrystię nowymi dębowymi meblami i przeprowadzono drobne prace remontowo inwestycyjne na plebanii. Zwieńczeniem tych prac było pozyskanie i translokacja do Czarnej organów muzycznych.

ORGANY MUZYCZNE

Kościół posiada wysokiej klasy organy muzyczne 17 głosowe sprowadzone z Niemiec. Organy wybudowała firma Walcker w 1965 r. dla jednego z kościołów ewangelickich w Niemczech. W czerwcu 2008 r. dzięki staraniom ks.Stanisława JANUSZA i Rady Parafilnej zostały one sprowadzone do tutejszego kościoła. Montaż na miejscu przeprowadzili: Mieczysław Ziemiański ze Szczyrzyca oraz Maciej Mamel. Stół gry wbudowany z prawej strony szafy. Połączenia mechaniczne. Wiatrownice klapowo-zasuwowe. Miech dociskany trzema sprężynami - rozwiązanie często spotykane w organach Walckera. Dmuchawa elektryczna firmy Eisenschmid. Skala manuałów: C-g³; skala pedału: C-f¹.

Kościół posiada wysokiej klasy organy muzyczne 17 głosowe sprowadzone z Niemiec, a wśród nich bardzo rzadko występujące głosy organowe językowe (stroikowe) tzn:

Róg pasterski - Krzywuła - Krummhorn,

Flet rurkowy - Rurflet, Rohrfloete,

Flet leśny - Waldfloete

Krummhorn (często pisane również jako Crumhorn lub Krumhorn) to głos organowy językowy, zaliczany do grupy głosów o wąskiej menzurze, charakteryzujący się specyficznym, nosowym brzmieniem. Jest to jeden z najważniejszych głosów językowych w organach, często używany w okresie renesansu i baroku. Nazwa pochodzi z języka niemieckiego i oznacza dosłownie "krzywy róg" (od instrumentu renesansowego), co nawiązuje do charakterystycznego kształtu główki dawnych instrumentów, choć w organach piszczałki mają prosty, cylindryczny kształt. Ze względu na swoje charakterystyczne, solowe brzmienie, jest często  używany jako głos wiodący w pozytywie (sekcji organów), doskonale nadaje się do interpretacji muzyki dawnej.

Rurflet, Rohrfloete, Flet rurkowy [Rurflet 8'] [Rurflet] to głos organowy labialny występujący w tzw. formie półkrytej. W pokrywie piszczałki wywiercony jest otwór, do którego dolutowana jest cienka rurka. Rurflet budowany jest z metalu lub z drewna. Barwa dźwięku jest znacznie jaśniejsza niż w głosach całkowicie krytych. Budowany jest w wersjach od 16' do 4' oraz kwintowych.

 Flet leśny (niem. Waldfloete, łac. Tibia silvestris) to głos organowy należący do grupy fletowej. Jest to głos organowy z grupy fletów, który charakteryzuje się łagodnym, "pasterskim" brzmieniem. Wykorzystywany głównie do partii solowych lub jako element wzmacniający brzmienie innych fletów w organach.

Organy przeszły gruntowny remont i ponowne strojenie w maju 2024 roku. Strojenia i remontu dokonali organmistrzowie ze Szczyrzyca spadkobiercy słynnej firmy organmistrzowskiej Tomasza FALLA (1860–1922). Był to to najwybitniejszy organmistrz działający w Szczyrzycu, czołowy twórca późnego romantyzmu, który zbudował ponad 100 instrumentów. Jego firma, zlokalizowana w Szczyrzycu, działała na przełomie XIX i XX wieku, budując organy m.in. w bazylice Mariackiej w Krakowie, Gierczycach, Górze św. Jana, Grobli, Jazowsku, Jodłowniku, Kamionce Małej, Kaninie, Kościelisku k. Zakopanego, Jaworniku k. Myślenic, Krużlowej Wyżnej, Krzyżanowicach, Lisiej Górze, w kościele Narodzenia NMP w Łapczycy, w Łącku, Łukowicy, Mogilnie, Mystkowie, Nowym Sączu, Paleśnicy, Pisarzowej, Podolu, Porębie Spytkowskiej, Ptaszkowej, Siedliskach, Skrzyszowie, Starym Wiśniczu, Szczawnicy (1895), w Szyku, Uszwi, Uściu Solnym i w wielu innych Parafiach.

Charakterystyka niektórych głosów:
- Nachthorn 2' - piszczałki o konstrukcji Rurfletu, lecz znacznie szerszej menzury;
- Hohlflöte 8' - drewniany;
- Holzgedeckt 8' - drewniany, 4 najniższe piszczałki gierowane;
- Rohrflöte 4' - w dolnym zakresie skali piszczałki półkryte, dalej otwarte;
- Krummhorn 8' - głowice metalowe, rezonatory drewniane;

JAŹWINY I KAPLICA W JAŹWINACH

Do parafii terytorialnie należy wieś Jaźwiny. Obecnie mieszka tam 549 mieszkańców. Miejscowość ma charakter typowo rolniczy. Mieszka w niej sporo producentów żywności. W Jaźwinach prowadzone są tradycyjne gospodarstwa rolne, skupiające się głównie na uprawie zbóż, pszenicy, żyta, owsa, rzepaku i soi. Ostatnio sieje się sporo kukurydzy. W okolicy funkcjonują gospodarstwa rolno-hodowlane, co sugeruje również uprawę roślin paszowych. Sporo jest również producentów ziemniaków.

W latach 1981 – 1982 staraniem ks. Proboszcza Stanisława BIERNATA i grupy zaangażowanych mieszkańców wybudowano Kaplicę w Jaźwinach, pw.  św. Maksymiliana Marii KOLBEGO, którą poświęcił ks. Biskup Władysław BOBOWSKI w dniu 19 września 1982 r. w czasie uroczystej Mszy św. Kaplica została gruntownie wyremontowana i doposażona w latach 2020-2022. Obecnie trwają prace nad witrażami do kaplicy przedstawiającymi sceny 8 błogosławieństw z Kazania na górze, oraz symbole 7 Sakramentów świętych.

WITRAŻE W KAPLICY W JAŹWINACH

W Roku Jubileuszu Parafii po wykonaniu witraży w kaplicy bocznej w kościele, pojawił się pomysł pochodzący od wiernych z Jaźwin, aby wykonać witraże w kaplicy w Jaźwianach. Pomysł został podjęty i zaakceptowany przez ks. Proboszcza. Ponieważ w kaplicy jest 8 okien stąd pomysł opracowany przez ks. Prałata Proboszcza, aby każde okno było dedykowane jednemu z 8-miu błogosławieństw. Prace koncepcyjne i projekty zostały powierzone sprawdzonej już firmie witrażowej z dużym doświadczaniem Pana Rafała ZIEMSKIEGO z Jasła. Witraże wykonano wiosną w 2026 roku, zainstalowano w kaplicy w lipcu 2026 r., a poświęcono je w dniu patronalnego wspomnienia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Jaźwinach w niedzielę 16 sierpnia 2026 roku. Poświęcenia dokonał ks. Prałat Franciszek KUCZEK z Ryglic - delegat ks. biskupa Tarnowskiego Kapelan Jego Świątobliwości w asyście ks. Proboszcza por. dra Prałata Marcina KRĘPY, oraz ks. Łukasza SZCZEPANIKA - wikariusza Parafii.

Fundatorami witraże zgodzili się zostać:

1. Ks. Prałat por. dr Marcin KRĘPA - Proboszcz

2. ks. Mateusz, Jolanta, Władysław i Michał SKOWRON

3. Genowefa TRZASKUŚ

4. Maria i Zbigniew TRZASKUŚ

5. Aneta i Tomasz TRZASKUŚ z rodziną

6. Rodzina SOWIDZKICH i WAŁASZEK

7. Elżbieta i Paweł BOREK, Agata i Jakub BOREK

8. Stanisława i Bogusław NIEDZIELSCY

KAPLICZKI PRZYDROŻNE W JAŹWINACH

W miejscowości Jaźwiny obiektami, które są w ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków są (za Wikipedią):

• Kapliczka przy drodze do Czarnej. Fundowana ok. połowy XIX w. przez Sobiesława Perkowskiego. Drewniana, konstrukcji słupowej, na kalenicy wieżyczka na sygnaturkę. Drzwiczki prostokątne przeszklone. Wewnątrz kapliczki obraz Matki Boskiej Różańcowej, ludowy, ok. 1890; rzeźby: Matki Boskiej i Chrystusa na Krzyżu, w. XIX; figura gipsowa N.P. Maryi Niepokalanie Poczętej.
• Krzyż parcela Nr 73 Fundowany 1880r. przez Mikołaja Augustyna jako wotum za unikniecie zarazy. Krzyż wymieniono w roku 1977, zachowano pierwotne rzeźby, drewniany, z rzeźbionym w drewnie wizerunkiem Chrystusa, ludowym oraz płaskorzeźby: Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ew., osłonięte blaszanym zadaszeniem.
• Kapliczka, parcela nr 5. Fundowana w 1883 r. przez Mikołaja i Zofię Augustynów. Drewniana konstrukcji słupowej, oszalowana kryta blachą na planie prostokąta, z daszkiem przyczółkowym; na kalenicy wieżyczka z sygnaturka z kutym krzyżem. Drzwiczki prostokątne, przeszklone, nad nimi napis fundacyjny. Wewnątrz oleodruk M.B. Kalwaryjskiej, koniec XIX w.; rzeźby ludowe: dwóch świętych biskupów, z datą 1883 r; Chrystus Frasobliwy i Chrystus Ukrzyżowany, koniec XIX w. Dwa lichtarze drewniane z datą 1897r. Obraz Biczowania Chrystusa.
• Kapliczka, parc. Nr 61. Zbudowana w 1864 r. Drewniana konstrukcji słupowej, oszalowana, kryta blachą. Na planie kwadratu, z daszkiem dwuspadowym. Wejście prostokątne. W szczycie rzeźba Serca Jezusa, ludowa, z czasu budowy, pod nią data budowy i inicjał PNORP. Wewnątrz ołtarzyk z czasu budowy, w nim obraz N.P. Maryi; malowany na szkle Ireneusz Kozłowski 1948 r.; drewniany krzyż ołtarzowy; oleodruk bł. Jana z Dukli.
• Kapliczka, parcela 238. Fundowana koniec XIX w. przez Rembałę. Z cegły, bielona, kryta blachą. Na planie kwadratu, nakryta stropem z daszkiem dwuspadowym. Elewacja zwieńczona gzymsem; we frontowej ścianie prostokątne wejście z wnęką na szczycie. Wewnątrz reprodukcja M.B. Kalwaryjskiej; oleodruk z przedstawieniem Koronacji N.P. Maryi i figurka gipsowa N.P. Maryi Niepokalanie Poczętej.

W galerii na stronie głównej są one wszystkie sfotografowane: https://czarna.diecezjatarnow....

W latach 1990 – 1991 została wybudowana Kaplica Cmentarna poświęcona w 1993 roku przez ks. Biskupa Jana STYRNĘ.

Lata 2022-

Nowym Proboszczem zamianowanym przez księdza biskupa Tarnowskiego został mianowany ksiądz porucznik dr Marcin KRĘPA, który do tej pory pracował na stanowisku Dyrektora Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Ciężkowicach przez 12 lat.  Nowy ksiądz Proboszcz jest również kapelanem wojskowym w stopniu porucznika. Jest kapelanem 33 batalionu lekkiej piechoty Wojsk Obrony Terytorialnej w Dębicy. Od samego początku swojego pobytu dynamicznie zabrał się do pracy duszpasterskiej i administracyjnej.

Jej owocem jest sprawna wymiana dachu na kościele, wymiana dachu na plebanii, ocieplenie stropu na plebanii, doposażenie kościoła we wszystkie nowe obrusy ołtarzowe, lichtarze, ornaty, oraz prace modernizacyjne przy centrum duszpastersko-katechetycznym na plebanii. Odnowiono sale spotkań, a także stworzono kawiarenkę parafialną, podjęto prace remontowo inwestycyjne na plebanii i w kościele. Nowy ks. Proboszcz trafił na czas Wielkiego jubileuszu 100-lecia istnienia naszej Parafii które przygotował i razem z parafiami przeprowadził.

JUBILEUSZ 100 LECIA PARAFII I NOWE WITRAŻE W KAPICY BOCZNEJ

W roku 2025 obchodzono uroczyście i z wielkim rozmachem Jubileusz 100 lecia istnienia Parafii. Przeprowadzono Misje Parafialne, które poprowadzili Ojcowie Redemptoryści tak jak to miało miejsce przed 100 laty, kiedy erygowano Parafię. Pamiątką tamtych dni jest krzyż misyjny ufundowany i osadzony przez niezawodnych strażaków z Czarnej, oraz nowe witraże w kaplicy bocznej przestawiające 6 Prawd wiary. Poświęcił je ks. Biskup Stanisław SALATERSKI w dniu Odpustu Parafialnego, który wieńczył Misje święte. Fundatorami wszystkich witraży są Parafianie mający dobre i hojne serca za co im zawsze na wieki dziękujemy.

Fundatorzy witraży:

1. Państwo Czesław i Janina LADA,

2. Państwo Krzysztof i Lucyna MADURA,

3. Państwo Grzegorz i Marta SKOWRON,

4. Ks. Prałat por. dr Marcin KRĘPA- Proboszcz

5. Ks. mgr Łukasz SZCZEPANIK  - Wikariusz

6. Państwo Józef i Helena KNYCH

Pamiątką wielkiego Jubileuszu Parafii jest także malowidło przedstawiające scenę spod krzyża z okolicznościowym napisem na ścianie w niszy prezbiterium na zewnątrz kościoła. Ta bardzo udana i wysoko oceniana przez znawców instalacja znalazła się jako wzór na stronie internetowej projektantów i wykonawców jako ich większe osiągnięcie w branży sztuki kościelnej, oraz dekoratorsko-artystycznej: https://www.art10.pl/portfolio...

RENOWACJE MISJI PARAFIALNYCH:

Rok po zakończonych Misjach Parafialnych przeżywaliśmy Renowacji Misji świętych, które poprowadzili tak samo jak rok wcześniej Ojcowie Redemptoryści: Ojciec Stanisław KIEŁBASA Z Barda Śląskiego, oraz Ojciec Łukasz KALISZ z Torunia:

BUDOWA NOWEJ DZWONNICY

Wczesną wiosną w 2026 roku w dniu 2 marca rozpoczęto budowę nowej dzwonnicy typu campanilla wraz zapleczem sanitarnym. Ks. Proboszcz od początku swej posługi w Czarnej zauważył brak odpowiedniej dzwonnicy odpowiadającej powadze świętego miejsca i dotkliwy brak łazienek w kościele. Stąd po konsultacjach z Radą Parafialną i odpowiedzialnymi przedstawicielami Parafii podjęto pomysł, aby wybudować nową dzwonnicę połączoną z węzłem sanitarnym.

To nowatorskie rozwiązanie niespotykane w dotąd w innych Parafiach zostało chętnie podjęte przez Parafin. Prace koncepcyjne zostały powierzone sprawdzonej w budowie obiektów sakralnych pracowni architektonicznej Macieja NEJMANA z Tarnowa. Prace kreślarskie i konstrukcyjne trwały przez 1 rok. Owoce pracy architektów zostały zaprezentowane Radzie Parafialnej na spotkaniu we wrześniu 2024 roku. Zostały wysoko ocenione i zaaprobowane do realizacji. Następnie po kazaniu ks. Proboszcza zdjęcia i wizualizacje świątyni zostały zaprezentowane wszystkim Parafianom. Te,mu tematowi były też prowadzone rozmowy w czasie kolędy w roku 2024/2025.

Następny rok trwało uzyskanie nieodpowiednich pozwoleń i zgody na budowę. Pojawiły się trudności z konserwatorem zabytków i pozwoleniem na wycinkę 2 drzew (kasztanowiec i tuja). Potem doszły problemy i dodatkowe koszty z badaniem i ekspertyzą natężenia hałasu z istniejących już dzwonów. Potem kolejna ekspertyza dotycząca okresu lęgowego ptaków. Kiedy wszystkie ekspertyzy i pozwolenia zostały już uzyskane otrzymano pozwolenie na budowę dzwonnicy we wrześniu 2025 roku, kilka miesięcy po zakończonym Jubileuszu Parafii.

Prace budowlane powierzono firmie Pana Andrzeja SMAGACZA z Pogórskiej Woli, który miał już duże doświadczenie budowlane. Wybudował on m.in kościół w Pogórskiej Woli, oraz wiele innych obiektów użyteczności publicznej i kilka obiektów wielkopowierzchniowych. Kierownikiem budowy został Andrzej SMAGACZ, a inspektorem nadzoru nasz Parafianin Piotr MADURA. Prace nad nową dzwonnicą rozpoczęto w dniu 2 marca 2026 roku. Obecnie są prowadzone planowo, z wielkim tempem i oddaniem pracowników, oraz przy ogromnej radości i wsparciu materialnym Parafian. Budowę dzwonnicy wspierają również dobrowolnymi ofiarami Róże Różańcowe, niezawodni strażacy, oraz Koła Gospodyń Wiejskich i Grupy Modlitewne.

Każdego miesiąca jest organizowana składka remontowo-inwestycyjna w 3 niedzielę miesiąca z przeznaczeniem na ten zbożny cel.

Zdjęcia z postępów poszczególnych etapów budowy znajdują się w galerii: https://czarna.diecezjatarnow....

OD OSTATNIEJ WIZYTACJI KANONICZNEJ KTÓRA MIAŁA MIEJSCE W 2019 ROKU WYKONANO:

w kościele parafialnym:
• nowe ogrodzenie wokół kościoła
• dokonano budowy albuminowego wiatrtołapu przy wejściu głównym do kościoła
• wymiana dachu na kościele
• ocieplenie stropu na kościele i zakrystii
• założenie alarmu i kamery w kościele do transmisji
• wymiana i remont stolarki drzwiowej po włamaniu do kościoła
• remont drzwi w kaplicy cmentarnej
• remont i strojenie organów muzycznych
• system nowych tablic informacyjnych na kościele i na plebanii
• wymiana wszystkich ornatów, obrusów ołtarzowych
• nowe witraże w kaplicy bocznej
• nowy katafalk pogrzebowy
• wykonano podjazd dla niepełnosprawnych w kościele
• wykonano nowe balustrady i pochwyty przy drzwiach
• zabezpieczone wg wskazań Pana Macieja Nejmana zejście do kotłowni
• dokonano pielęgnacji drzew na placu kościelnym przy zgodzie władz
• wykonano nowe krzyże na starym i nowym cmentarzu parafialnym
• wykonano nowy krzyż misyjny przy kościele
• zakupiono nowy traktor do koszenia trawy i odśnieżania chodników
• zakup nowych stojaków do rowerów na 34 stanowiska (2x12, oraz 1x10)
• prace projektowe i konstrukcyjne nad nową dzwonnicą
• rozpoczęcie budowy nowej dzwonnicy


w kaplicy w Jaźwinach:
• remont kaplicy, nowa elewacja, schody otoczenie trawniki
• nowe organy muzyczne
• garaż na narzędzia
• nowy traktor do koszenia trawy i śniegu
• nowe ogrzewanie wraz piecem CO
• remont klatki schodowej
• dokonano pielęgnacji terenu wokół kaplicy wraz z nasadzeniami
• starania o witraże do kaplicy

na plebanii:
• wymiana dachu na plebanii
• ocieplenie stropu na plebanii
• remont pokojów 2-óch pokojów gościnnych
• remont garaży i nowe bramy garażowe na pilota
• remont salek parafialnych
• stworzenie kaplicy domowej na plebanii
• stworzenie kawiarenki parafialnej wraz zapleczem kuchennym
• wykonanie nowej sali konferencyjno plenarnej dla spotkań dekanalych
• remont mieszkań dla ks. wikariusza i proboszcza
• uporządkowanie kancelarii
• wyremontowane wejście na plebanię z nowymi drzwiami wejściowymi antywłamaniowymi,
• zrobienie nowej poczekalni do kancelarii parafialnej
• nowy system videodomofonów
• wymiana pieca do ogrzewania i remont kotłowni
• dokonano montażu barierek na balkonach i pochwytów z nową nierdzewną balustradą.
• wykonanie 2 klombów kwiatowych obok wejścia na plebanię
• wykonanie boiska sportowego w ogrodach plebańskich
• wykonanie altany ogrodowej do spotkań grup duszpasterskich w okresie letnim

Opracowanie i tekst: Ks. Prałat por. dr Marcin KRĘPA - Proboszcz Parafii